Kim są Baptyści?

Baptyści to nie protestanci

Protestantyzm narodził się w XVI w. i składa się z luteranizmu, ruchu reformowanego (anglikanie, prezbiterianie itd.) i innych, których członkowie byli kiedyś w kościele katolickim i opuścili go, by założyć własne wyznania. Baptyści nigdy nie wystąpili z kościoła katolickiego jak Luter, Kalwin i Zwingli, ponieważ do niego nigdy nie należeli. Rodowód baptystów sięga daleko przedtem, zanim narodziła się reformacja.

Baptyści nie kładą nacisku na historyczną sukcesję po Apostołach, ale raczej na istnienie w historii kościoła pewnych grup, które miały te same doktryny co dzisiejsi baptyści. Nie znaczy to jednak, że byli w swoich poglądach jednomyślni. Grupy te znane były pod różnymi nazwami; funkcjonowały pojedynczo lub łączyły się między sobą. Zapis historyczny wskazuje, że grupy te połączyły się w końcu pod wspólną nazwą „anabaptyści” i pod nią zaistniały oficjalnie tuż przed czasami reformacji. Jednakże nie wywodzą się oni z ruchu reformacyjnego.

Kardynał Stanisław Hozjusz (1504-1579), katolicki prałat, który miał misję inwigilowania i prześladowania grup niekatolickich, powiedział w roku 1524: “Gdyby nie to, że baptyści byli srodze prześladowani i wycinani mieczem przez ostatnie 1200 lat, zaroiłoby się od nich bardziej niż od wszystkich innych reformowanych” (Listy Apud opera str. 112, 113). Należy zauważyć, że ten wnikliwy katolicki uczony uznaje istnienie baptystów 1200 lat przed reformacją.

Gdyby zbadać historię, można by wyróżnić grupy o różnych nazwach, które jednakże wyznają jedną, kluczową doktrynę, mianowicie, że „Pismo Święte jest jedyną podstawą wiary i jej praktyki.” Takie stanowisko spowodowało, że wiele grup było prześladowanych, a nawet męczonych za wiarę. Z powodu tych prześladowań w każdym zakątku świata można spotkać ludzi, którzy nazywają siebie baptystami. Ich jedynym pragnieniem jest szukanie Boga przez studiowanie Jego Słowa i wypełnianie Jego woli.