W co wierzymy?

Wyznanie Wiary Chrześcijańskiego Zboru Wolnych Baptystów

  1. Biblia (Pismo Święte)

Wierzymy, że całe Pismo Święte to spisane Słowo Boże natchnione przez Ducha Świętego   (2 Ptr 1,19-21) które jest nieomylne, doskonałe i jest jedynym autorytetem w sprawach wiary i moralności (2 Tym 3,15-17; Iz 8,19-20; Prz 30,5-6; Mat 5,17-20; Jan 10,35). Uważamy, że jedynie dosłowna interpretacja całego Pisma Świętego ST i NT jest właściwym podejściem pozwalającym ją dobrze zrozumieć (1 Kor 4,6; 2 Kor 1,13; 2 Ptr 1,20). Uznajemy za natchnione przez Boga wyłącznie 66 ksiąg Biblii, czyli 39 ksiąg ST i 27 ksiąg NT.

Pomimo szacunku jakim otaczamy pisma niektórych Ojców Kościoła, Reformatorów protestanckich i dekrety (wnioski) pierwszych czterech Soborów chrześcijańskich, to pod względem autorytetu nie zrównujemy ich nauczania z  Pismem Świętym (Jud 1,3; Obj 22,18-19). Odrzucamy wszelką tradycje która nie zgadza się z dosłowną nauką Biblii nawet jeśli ma starożytne pochodzenie (Ga 1,6-10; Kol 2,8-10; Mat 15,1-9; Mk 7,1-13).

 

  1. Trójjedyny Bóg

Wierzymy, że istnieje tylko Jeden Bóg (5 Moj 6,4-6; Jak 2,19) Stwórca Wszechświata (1 Moj 1,1; Obj 4,11) który jest Wszechmocny, Wieczny, Święty i kochający (1 Moj 17,1; Iz 40,28;  3 Moj 19,2; 1 Jana 4,8). Ten Jeden Bóg istnieje odwiecznie w trzech odrębnych Osobach-Ojca, Syna i Ducha Świętego (Iz 6,1-5; Mat 3,16-17; Mat 28,19; 2 Kor 13,13; Obj 4,8-11).

 

  1. Bóg Ojciec

Wierzymy, że Bóg Ojciec (pierwsza Osoba Trójcy) stworzył Wszechświat z nicości dla Swojej chwały i podtrzymuje go mocą Swojego Słowa (Hbr 11,3; Ps 148,1-14). Bóg Ojciec jako suwerenny Władca Wszechświata rządzi i kieruje nim według Swego wiecznego postanowienia i łaski (Rz 11,32-36; Iz 55,8-9; Ef 1,4-11).

 

  1. Syn Boży

Wierzymy, że Syn Boży – Jezus Chrystus (druga Osoba Trójcy) jest w pełni Bogiem i w pełni człowiekiem w jednej Osobie na zawsze (Jan 1,1-14; 1 Tym 2,5). Syn Boży jest Stwórcą Wszechświata (Kol 1,15-17; Hbr 1,1-3). Wierzymy tez, że Jezus jest żydowskim Mesjaszem zapowiedzianym przez Pisma Starego Testamentu (Iz 53,1-12; Ps 22,1-22; Jan 5,39-47; Łuk 24,44-48). Bezgrzeszny Jezus (Hbr 4,14-16; 1 Ptr 2,22) narodził się w Betlejem z dziewicy Marii za sprawą Ducha Świętego (Mat 1,18-25; Łuk 1,26-38; Mat 2,4-6). Celem przyjścia na świat Jezusa było zbawienie ludzkości przez złożenie z Siebie doskonałej ofiary na krzyżu za nasze grzechy (Jan 3,16; 1 Kor 15,3-6; 2 Kor 5,21; Mar 10,45). Chrystus umarł i po trzech dniach cieleśnie zmartwychwstał i czterdzieści dni później wstąpił do Nieba by zasiąść po prawicy Ojca wstawiając się nieustannie za wierzącymi (Łuk 24,36-49; Jan 2,18-22; Ps 110,1; Hbr 7,25-28). Jezus jest jedyną Głową Kościoła Bożego (Kol 1,18; Ef 1,20-23). Pan Jezus przyjdzie powtórnie na Ziemię sądzić żywych i umarłych (Dz 1,11; Dz 17,30-31).

 

  1. Duch Święty

Wierzymy, że Duch Święty (trzecia Osoba Trójcy) jest Bogiem (Dz 5,3-9; 1 Kor 6,19-20) i Stwórcą Wszechświata (1 Moj 1,1-3). Przekonuje On świat o grzechu o sprawiedliwości i o sądzie (Jan 16,7-13; 1 Kor 2,1-5; 1 Tes 1,4-6). Odrodzenie przez Ducha Świętego czyni wierzącego chrześcijaninem i dzieckiem Bożym i od tej chwili, zamieszkuje wewnątrz ciała wierzącego (Rz 8,9; Jan 3,3-8; 1 Kor 3,16-17; 1 Kor 6,19-20). Duch Święty oświeca też serca wierzących, aby dobrze rozumieli Biblię (1 Kor 2,10-16; 2 Kor 3,14-18; Ef 1,15-19).

 

a) Dary Ducha Świętego

Wierzymy, że niektóre dary (tak zwane dary spektakularne czy znaki) były tymczasowe, będąc znakiem autentyczności Apostołów, oraz dla niewierzących Żydów (Dz 2,12-18; 1Kor 14,22; Heb 2,3-4). Niespektakularne dary Ducha Świętego są dane każdemu wierzącemu dla budowania w miłości Ciała Chrystusa-Kościoła ( np. dar nauczania, dar mądrości i inne ) (Ef 4,11-16; Rz 12,3-8; 1 Ptr 4,10-11).

 

  1. Ludzkość

Wierzymy, że człowiek został stworzony jako mężczyzna i kobieta na podobieństwo Boga   (1 Moj 1,26-27). Z powodu pierwotnego grzechu człowieka (Adama i Ewy) ludzkość odpadła od Boga i została zepsuta w całej swej naturze (Rz 3,9-23; Tyt 3,3). W konsekwencji grzechu człowiek utracił swoje życie duchowe stając się niewolnikiem grzechu i szatana (Rz 3,23; Jan 8,34; Ef 2,1-3). Duchowa śmierć, czyli totalne zepsucie ludzkiej natury zostało przeniesione na całą ludzką rasę i odtąd każde dziecko ( Jezus był jedynym wyjątkiem) Adama rodzi się na świat z naturą, która w swej istocie jest wroga Bogu (Rz 5,12-21; 1 Kor 15,21-22). Człowiek sam z siebie jest zupełnie niezdolny by powrócić do Boga (Jer 17,9; Prz 28,26; Prz 3,5; Ef 4,17-19; Jan 3,27; Jan 6,44). Martwy duchowo i upadły grzeszny człowiek jakikolwiek jest jego charakter czy osiągnięcia jest wiecznie zgubiony (Rz 6,23) i bez nadziei poza zbawieniem, które jest tylko w Jezusie Chrystusie (Dz 4,10-12; Jan 14,6; Jan 3,3-8).

 

  1. Zbawienie

Wierzymy, że zbawienie jest darem Boga otrzymywanym wyłącznie dzięki Jego łasce przez wiarę w Jezusa Chrystusa bez udziału dobrych uczynków (Dz 16,30-31; Ef 2,8-9; Rz 11,5-6) i dzięki przelaniu Jego dosłownej krwi za nasze grzechy (Rz 3,34-25; Rz 5,9; Hbr 9,12-14; Obj 1,5-6). Przez naszą osobistą wiarę w Jezusa i pokutę (czyli postanowienie w sercu, że odrzucam swój grzeszny styl życia (Dz 3,19; Dz 26,18)) oraz dzięki doskonałości Jego ofiary krzyżowej stajemy się dziećmi Bożymi (Jan 1,12-13; Rz 8,14-16; Ef 1,5-7; Ga 3,26). Człowiek, który uwierzył w Chrystusa może być pewien życia wiecznego już teraz (Jan 5,24; 1 Jana 5,9-13; Rz 8,38-39). Dobre uczynki i miłość chrześcijańska nie są przyczyną zbawienia a jedynie nieuchronnym dowodem (skutkiem), że zbawienie naprawdę stało się naszym udziałem (Ga 5,6; Ga 5,22-24; 1 Jana 2,3-6; Ef 2,10; 1 Jana 3,14; 1 Jana 4,7-8). Człowiek, który twierdzi, że uwierzył w Jezusa a trwa dobrowolnie w grzechu nigdy nie stał się dzieckiem Bożym (Mat 7,21-23; 1 Jana 3,10; 3 Jana 11; 1 Jana 3,15; Hbr 12,14-17) i pójdzie do Jeziora Ognistego na wieki wieków (Ga 5,19-21; 1 Kor 6,9-10; Ga 6,7-8; Obj 21,8). Żaden człowiek, który uwierzył w Jezusa nigdy już nie utraci zbawienia, bo gwarantem wiecznego bezpieczeństwa jest jedynie Bóg a nie my (Jan 10,27-30; Rz 8,30; Hbr 10,10-18; Hbr 13,5). Wierzymy też, że żadne prawdziwe dziecko Boże nigdy nie utraci całkowicie wiary w Chrystusa (Hbr 10,39; Hbr 12,2; 1 Jana 2,19; 1 Kor 11,18-19). Wierzący gdy grzeszy jest karcony przez Boga a brak karcenia to dowód, że nie jest się dzieckiem Bożym (Hbr 12,1-11; 1 Kor 11,27-34; Obj 3,19; 1 Ptr 3,8-12). Niektórzy wierzący są karceni (jeśli nie pokutują z grzechu) przedwczesną śmiercią fizyczną (Dz 5,1-11; 1 Kor 11,30-32; Ef 6,1-3; 1 Kor 5,5) i utratą nagród w niebie (1 Kor 3,14-15; 1 Kor 9,24-27) oraz brakiem pewności zbawienia (1 Jana 2,28) choć pomimo tego będą zbawieni (Rz 11,29).

 

a) Prawda Pozycyjna

Wierzymy, że każdy (prawdziwy czyli nowonarodzony z Ducha) chrześcijanin ma niezmienną (wieczną) pozycję przed Ojcem Niebieskim poprzez umieszczenie go w Chrystusie (Rz 3,24; Rz 8,1). W oczach Boga -w Chrystusie- wierzący uznany jest za sprawiedliwego (Rz 1,16-17; Rz 4,1-8), świętego (1 Kor 1,2; Ef 1,1; Kol 1,2; Hbr 10,10) i doskonałego (1 Kor 2,6; Hbr 10,14) czasem nawet pomimo tego że nie żyje on zgodnie ze swą nową tożsamością w Chrystusie (1 Kor 3,1-4; 1 Kor 6,1-8). Prawda pozycyjna nie jest wynikiem ludzkich wysiłków, ale jest w całości wyłącznie dziełem Chrystusa na krzyżu (Jan 19,30; Kol 2,9-10). Jako wierzący w Jezusa zostaliśmy wyrwani z rąk szatana (Kol 1,12-14) i nieodwołalnie posadzeni już teraz (w oczach Boga) w okręgach niebieskich (Ef 2,4-7; Rz 8,30).

 

b) Zadośćuczynienie

Wierzymy, że ofiara Chrystusa złożona na Golgocie była zadośćuczynieniem za grzechy całego świata (1 Jana 2,2; Jan 3,16; 2 Kor 5,18-19; Kol 1,20; 1 Tym 2,1-7; Hbr 2,9) nawet za tych którzy dobrowolnie ją odrzucili przez swą niewiarę w jej wystarczalność (Jan 5,44-47; Dz 7,51-53; 2 Ptr 2,1; Hbr 6,4-8; Hbr 10,26-31; Hbr 12,25). Wierzymy też, że Bóg pragnie zbawienia wszystkich ludzi (1 Tym 2,4; 2 Ptr 3,9; Dz 17,30) ale każdy niewierzący człowiek może odrzucić ofertę zbawienia (Jan 5,44-47; Dz 7,51-53; Hbr 2,1-4; Hbr 3,7-8; Hbr 10,38). Oferta zbawienia przez Jezusa staje się skuteczna jedynie dla tych, którzy uwierzyli w jej wystarczalność (Dz 16,30-31; Rz 10,8-13).

 

c) Znaczenie dosłownej krwi

Wierzymy, że Jezus przelał na krzyżu Swoją dosłowną krew (Jan 19,31-35) która była wystarczającym przebłaganiem za nasze grzechy (Rz 3,24-26; Rz 5,9). Wierzymy, że Chrystus wszedł do świątyni w niebie ze Swoją dosłowną krwią dokonawszy doskonałego odkupienia (Hbr 9,11-15; Ef 1,7; Obj 1,5-6). Wierzymy też, że bez przelania tej krwi (którą symbolizują ofiary ze zwierząt w ST) nie można otrzymać odpuszczenia grzechów (Hbr 9,22; Hbr 9,24-28; 1 Ptr 1,18-19; 2 Moj 12,13; 3 Moj 17,11; Hbr 10,19-20; Dz 20,28; Ef 2,13).

 

  1. Kościół

Wierzymy, że Kościół nowotestamentowy (zbór) jest Boską instytucją ustanowioną przez Boga w celu wspólnego uwielbiania Boga przez wzajemne budowanie się wierzących i wyposażanie ich do służby Bogu. Wierzymy, że misją Kościoła (zboru) jest głoszenie Ewangelii (Dobrej Nowiny) zgubionemu światu (Mat 28,18-20; Mk 16,15-16; Dz 1,8) i dawanie świadectwa niewierzącym poprzez święte i uczciwe życie (1Pt 2,12; Mat 5,16; Ef 2,10). Uznajemy Jezusa za jedyną Głową Kościoła (Ef 1,19-23; Kol 1,18). Istnieją dwa obrzędy Kościoła ustanowione (nakazane) przez Chrystusa — Chrzest wodny przez zanurzenie i Wieczerza Pańska (Mt 28,19; Mat 26,26-30), Instytucja Kościoła została założona przez Jezusa (Mat 16,18) i funkcjonuje on dopiero od dnia Pięćdziesiątnicy (zesłanie Ducha Świętego) (Dz 2,1-41; Jn 14,16-17; Dz 1,1-8) jako organizm duchowy, który nie istniał w czasach Starego Testamentu (Ef 2,11-11; 3,1-11;Kol 1,25-29). Wierzymy, że w chwili naszego zbawienia każdy wierzący zostaje umieszczony w sensie duchowym, w Ciele Jezusa, składającym się z wierzących chrześcijan wszystkich czasów. Niektórzy nazywają to „Kościół (zgromadzenie–gr. eklesia) powszechny,” (Heb 12,22-23)

 

a) Chrzest Wodny

Wierzymy, że Chrzest Wodny jest znakiem (symbolem) utożsamienia się wierzącego z bezgrzesznym Chrystusem i Jego Kościołem (Rz 6,3-11). Chrzest Wodny wierzącego nie jest warunkiem życia wiecznego (1 Kor 1,13-17; Łuk 19,1-10; Łuk 23,39-43). Chrzest wodny przez zanurzenie jest symbolem śmierci, pogrzebania i zmartwychwstania Chrystusa (Rz 6,1-3). Wierzymy, że Chrześcijański Chrzest Wodny ma się odbywać publicznie z autorytetu lokalnego Zboru (kościoła) w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego (Mat 28,19). Uznajemy, że jest wolą Pana Jezusa Chrystusa, aby odrodzony chrześcijanin, który stał się Jego naśladowcą, został w wieku świadomym ochrzczony przez zanurzenie w wodzie. (Mar 16,16; Dz 8,34-39; Dz 10,43-48; Dz 16,30).

 

b) Wieczerza Pańska

Wierzymy, że Wieczerza Pańska sprawowana przez wierzących pod postaciami chleba i wina jest pamiątką śmierci i zmartwychwstania Jezusa i jest ona ofiarą dziękczynną a nie ofiarą przebłagalną za grzechy  (Łuk 22,14-20; 1 Kor 11,23-26). Chleb i wino obrazują ciało i krew Pana Jezusa (1 Kor 11,27-34; Mat 26,26-28; Mar 14,22-24; 1 Kor 10,16-17). Wierzymy też, że jest ona symbolem naszej jedności z Chrystusem (1 Kor 10,16-17; Obj 3,20) i niebiańskiej uczty Baranka (Mat 26,29; Mar 14,25; Łuk 14,15-24; Mat 22,1-14; Obj 19,1-10). Wieczerza ma być spożywana godnie (z szacunkiem) i powinna być poprzedzona doświadczeniem samego siebie (1 Kor 5,7-8; 1 Kor 10,18-22; 1 Kor 11,27-34; Mat 5,21-26).

 

c) Głoszenie ewangelii

Wierzymy, że głównym zadaniem całego Kościoła (czyli dla wszystkich członków zboru) jest ustne głoszenie Ewangelii o zbawieniu w Chrystusie (Mat 28,19-20; Dz 1,8; Rz 10,13-17). Jako ambasadorzy Chrystusa ma to być nasz najważniejszy cel wobec zgubionego świata (1 Kor 9,12-23; 2 Kor 5,18-21; Ef 6,10-20).

 

d) Modlitwa

Wierzymy, że modlitwa ma na celu uwielbianie Boga i powierzanie Mu swoich trosk (Kol 3,17; 1 Tym 2,1-3; 1 Ptr 5,7). Jedynym obiektem modlitwy jest Trójjedyny Bóg a nie ktokolwiek inny (nawet Maria) gdyż popełniamy wtedy bałwochwalstwo (Iz 42,8; 2 Moj 20,1-6). Jedynym pośrednikiem do Boga jest Jezus i Duch Święty (1 Tym 2,5; Ef 2,18; Rz 8,26-27). Wstawiennictwo do zmarłych świętych jest grzechem przeciwko Bogu (5 Moj 18,9-14).

 

9. Świecki rząd

Wierzymy, że świecki rząd został ustanowiony przez Boga dla dobra ludzkości i zaprowadzenia ładu społecznego (Rz 13,1-7; 1 Ptr 2,13-17). O urzędników państwowych należy się modlić i szanować ich (1 Tym 2,1-3). Kościół i każdy jego członek zobowiązany jest do posłuszeństwa władzy świeckiej pod warunkiem, że nie nakazuje nam ona zasad sprzecznych z Biblią (Dz 4,18-20; Dz 5,29).

 

10. Świętość małżeństwa

Wierzymy, że małżeństwo jest Boską instytucją ustanowioną przez Boga składającą się wyłącznie ze związku jednego mężczyzny z jedną kobietą w celu rozmnażania się ludzi i wspólnej służby dla Boga (1 Moj 1,27-28). Ten związek ma być traktowany jako nierozerwalna relacja mężczyzny i kobiety (Mat 19,4-6). Wierzymy też, że związek małżeński osoba wierząca może zawrzeć wyłącznie z chrześcijaninem gdyż w innym przypadku okazuje ona nieposłuszeństwo Chrystusowi (1 Kor 7,39; 2 Kor 6,14-16; Ezd 10,10). Można być z niewierzącym partnerem jedynie gdy zawarło się z nim związek przed swoim nawróceniem do Boga (Łuk 12,47-48). Jedynym miejscem zaspokojenia popędu seksualnego jest małżeństwo bo inaczej grzeszymy (1 Kor 7,1-2; 1 Kor 7,8-9). Modne ostatnio związki małżeńskie  homoseksualistów czy lesbijek są grzechem i obrzydliwością w oczach Boga (1 Kor 6,9; Rz 1,26-28).

 

11. Świętość życia

Wierzymy, że wszyscy ludzie (bez wyjątku) zostali stworzeni na obraz Boga, mężczyźni i kobiety (1 Moj 1,26-27; Jak 3,9) oraz, że życie człowieka zaczyna się w momencie poczęcia w łonie matki (1 Moj 4,1; Sdz 13,7; Iz 44,2; Job 3,16). Wierzymy też że, życie płodu ludzkiego jest święte i nie należy go przerywać (zabijać) nawet jeśli do poczęcia doszło w przypadku gwałtu czy kazirodztwa o ile przez poród nie jest zagrożone życie matki (2 Moj 21,22-23; 2 Moj 20,13). Dlatego też życie człowieka jest uświęcone we wszystkich swoich etapach od momentu poczęcia aż do momentu naturalnej śmierci i tak właśnie ma być traktowane.

 

  1. Aniołowie

Wierzymy, że Bóg stworzył niezliczoną gromadę bezgrzesznych istot duchowych zwanych aniołami. Jeden z nich Lucyfer (Syn Jutrzenki) zgrzeszył poprzez pychę stając się w ten sposób szatanem (Iz 14,1-23; Ez 28,1-19). Lucyfer pociągnął za sobą wielką liczbę aniołów którzy w ten sposób stali się demonami (wrogami Boga) (Obj 12,3-4). Celem szatana (diabła) wobec niewierzących jest zaślepienie na  prawdę Bożą (2 Kor 4,3-4; Ef 2,1-3) i prześladowanie oraz zwodzenie ludzi Bożych (Obj 12,10-17; 2 Kor 11,1-4; 2 Kor 11,13-15; Mat 24,24). Szatan został pokonany przez Jezusa na krzyżu Golgoty (Kol 2,15; Jan 16,11). Jako, że sąd nad Lucyferem nie został jeszcze wykonany rządzi on nad całym światem (2 Kor 4,4). Przy drugim przyjściu Chrystusa szatan zostanie związany na tysiąc lat (Obj 20,1-3) a później zostanie na krótko wypuszczony by zwodzić świat by potem zostać wrzuconym do Jeziora Ognistego na wieki wieków (Obj 20,7-10).

 

  1. Czasy ostateczne

Wierzymy, że wypełnienie wszystkich proroctw ST i NT zawiera Pochwycenie żyjących w chwili pochwycenia wierzących (1 Tes 4,13-18) przed siedmioletnim okresem Wielkiego Ucisku dla Izraela (Jer 30,7; Dn 9,27) po którym nastąpi powtórne przyjście Jezusa na Ziemię wraz z Kościołem (Za 14,1-5; Dz 1,6-12; Obj 19,11-21) i ustanowienie Tysiącletniego Królestwa Jezusa (Obj 20,1-10) oraz sąd Białego  Tronu nad niezbawionymi (Obj 20,11-15). Szatan wraz z upadłymi aniołami oraz wszyscy ludzie którzy nie oddali swego serca Jezusowi (bo ufali swoim dobrym uczynkom) cieleśnie zmartwychwstaną i zostaną wrzuceni do dosłownego Jeziora Ognistego by cierpieć tam na wieki wieków (Mat 25,41; Mar 9,43-48; Obj 21,8; Jan 3,36). Wszyscy odkupieni przez krew Jezusa cieleśnie zmartwychwstaną i spędzą wieczność w Nowym Niebie i Nowej Ziemi (Obj 21,1-27; Obj 22,1-21).

 

a) Hermeneutyka dyspensacyjna

Wierzymy, że główną cechą hermeneutyki dyspensacyjnej jest dosłowna interpretacja całego Pisma Świętego ST i NT (bez żadnych wyjątków). Dosłowna interpretacja oznacza, że słowa Biblii interpretujemy w normalnym, powszechnym czy zwyczajnym znaczeniu jakie nadawali danemu tekstowi Pisma ludzie tamtej epoki. Osiąga się to poprzez gramatyczną, historyczną i kontekstową metodę interpretacji. Nawet gdy w Biblii występują symbole zawsze jest ich dosłowne wyjaśnienie w tekście np. (Obj 1,12-16 por. Obj 1,20 oraz Obj 17,3 por. Obj 17,18). Dyspensacjonalizm patrzy na dzieje ludzkości jak na dom z dziećmi prowadzony przez ojca. Wraz z wiekiem dziecka zmieniają się jego relacje z ojcem i obowiązki. Inne relacje ma ojciec z siedmiolatkiem a inne z piętnastolatkiem. Podobnie jest w relacji Boga z ludzkością np. Adam i Ewa to okres niewinności, czasy Mojżesza to okres Zakonu a czasy Kościoła to okres Łaski itd. Hermeneutyka dyspensacyjna rozpoznaje rozróżnienie pomiędzy Izraelem a Kościołem.

Wierzymy, że Izrael jest ziemskim narodem wybranym przez Boga, z którym Bóg ma relację opartą na nierozerwalnym przymierzu (1 Moj 15,7-21; 2 Moj 19,5-6; 2 Moj 7,6-8). Kościół jest odrębną grupą ludzi i jest on niebiańskim narodem Boga a nie ziemskim (1 Ptr 2,4-10; Flp 3,20-21). Biblia odróżnia Kościół od Izraela a ST nie zna tajemnicy Kościoła (Ef 3,4-10; Kol 1,25-27).

 

b) Pochwycenie Kościoła

Wierzymy, że następnym wielkim wydarzeniem przepowiedzianym przez Biblię (Ez 36,24-28) jest nagłe i niespodziewane pochwycenie Kościoła przez Jezusa czyli cielesne zmartwychwstanie zmarłych chrześcijan i zabranie żyjących chrześcijan do nieba (1 Tes 4,13-18; 1 Kor 15,51-52; Jan 14,1-3). Ta obietnica jest dana wszystkim szczerze wierzącym w  Jezusa Chrystusa, którzy narodzili się z Boga (Jan 1,12-13; Flp 3,20-21; Tyt 2,11-15).

 

c) Tron sędziowski Chrystusa—Sąd Bema

Wierzymy, że po  pochwyceniu Kościoła do nieba odbędzie się tam sąd nad dobrymi uczynkami wierzących. Sąd ten zadecyduję czy wierzący w Jezusa otrzyma nagrodę czy nie (niektórzy wierzący utracą wszystkie nagrody) (1 Kor 3,10-15; 1 Jana,2,28; 2 Kor 5,10). Nagrodą za wierną służbę Jezusowi będą korony,wieńce (1 Kor 9,24-27; Obj 2,10; Jak 1,12; 2 Tym 4,8). Żaden wierzący nie zostanie na nim potępiony (1 Kor 4,5; Rz 8,1). Wierzący nie będą sądzeni za grzechy bo Jezus zapłacił  karę za nasze grzechy (Hbr 9,28; Jan 3,18). Sądu Bema (dla wierzących) nie należy mylić z sądem Białego Tronu w którym uczestniczą jedynie potępieni za swoje grzechy (Obj 20,11-15; Obj 21,8).

 

d) Wielki Ucisk

Wierzymy, że po przeniesieniu Kościoła do nieba nastąpi na Ziemi siedmioletni okres Wielkiego Ucisku (Dn 9,27; Obj 6,1-19,21). W tym czasie Kościół Jezusa będzie w niebie. Okres Wielkiego Ucisku będzie czasem sądu nad całą Ziemią i na końcu nastąpi koniec czasu pogan (Łuk 21,24; Rz 11,25). Będzie to czas utrapienia Jakuba (Jer 30,7) zwany też przez Jezusa Wielkim Uciskiem (Mat 24,15-31). W tym okresie światem będzie rządził antychryst którego zniszczy dopiero powtórne przyjście Jezusa na Ziemię (2 Tes 2,1-12). Ludziom bez widzialnych rządów Chrystusa nigdy nie uda się ustanowić pokoju i sprawiedliwości na Ziemi (1 Tes 5,1-3:1 Tym 4,1-3; Jan 15,5).

 

e) Drugie przyjście Chrystusa i Millenium

Wierzymy, że powtórne przyjście Jezusa na fizyczną Ziemię zakończy okres Wielkiego Ucisku. Chrystus osądzi narody świata i ustanowi swe tysiącletnie Królestwo (Mat 25,31-46; Obj 19,1-21). Proroctwa o Tysiącletnim Królestwie Chrystusa (Obj 20,1-10) należy brać dosłownie bo jest to wypełnienie proroctw ST o przywróceniu i wywyższeniu Izraela nad narodami świata (Ps 2,1-12; Iz 2,1-4; Iz 11,1-16; Iz 65,17-25; Mi 2,12-13; Za 14,9-11).